Opa

Vandaag was het de laatste vakantiedag van Julia en Koen. Maandag openen de school en de peuterspeelzaal weer hun deuren. Gelukkig was het een mooie dag en ik besloot vanmorgen om met mijn kinderen naar de kinderboerderij te gaan. Ik kwam daar aan op de fiets. Die werd na aankomst keurig tegen het hek geplaatst. Nog even het slot dicht doen en dan moest ik mij nog even omdraaien om door het hek naar binnen te gaan. Goh..ik was in een zonnige bui en had er echt zin in. Maar toen sloeg het noodlot toe..

Achter mij hoorde ik een fiets stoppen. Ik hoorde een vrouw mijn kinderen toespreken.

"Dag jongens..gaan jullie lekker met jullie OPA naar de kinderboerderij"?

Verbijsterd draaide ik met een ruk mijn hoofd om. En keek een oudere dame in het gezicht. Die was duidelijk even verbluft door mijn vinnige reactie. Ze maakte het er niet beter op door toe te voegen

"Of is het soms jullie vader"?

Ze twijfelde blijkbaar nog steeds! Ik was volledig verbluft door deze gebeurtenis. Ik kon haar alleen maar aankijken en haar toebijten dat dit gesprek niet meer te redden was en dat ze maar beter door kon lopen. Mevrouw stamelde nog even dat het kwam door mijn grijze haren waardoor ze mij (van achteren) voor een senior aanzag.

Het is vandaag met mij niet meer goed gekomen. Inmiddels ben ik er achter dat ik overigens best wel opa had kunnen zijn. Dat is zo gek nog niet op je 47e. Maar gevoel en feiten liggen toch een heel eind uit elkaar. Die oude taart wordt dus bedankt..Opa neemt een borrel en gaat zo naar bed. En ik wil er niets meer over horen!