Wintertijd

Leuk programma is dat toch, van Harry de Winter op RTL5. Ik vroeg mij af welke platen ik zou gebruiken in zo'n programma. Ze moeten natuurlijk een cronologische relevantie hebben en ik kwam al snel tot de volgende verzameling.

Shocking Blue - Venus
Dit was mijn eerste zelf gekochte single. Daar begon het eigenlijk mee

The Bee Gees - Spicks and Specks
Hoewel de Who met hun rockopera Tommy meer trok was desondanks een verzamelalbum van de Bee Gees mijn 1e zelfgekochte LP. Ik moest terug naar huis om extra geld te vragen, want die schijf was veel duurder dan ik had ingeschat. Ik kocht het bij Sigarenmagazijn Almering in Amsterdam Geuzenveld en ik heb hem nog steeds. Het bekendste nummer voor mijn toentertijd was Spicks & Specks en die stond nog in een monouitvoering op die LP.

The Beatles - Get Back
Omdat ik Get Back wilde en in plaats daarvan Hello Goodbye kreeg van mijn vader. Ook leuk, maar die was zo braaf. Ik vond Get Back prachtig omdat het zo...ruig was. Het positieve van Hello Goodbye was overigens de b-zijde want dat was I'm a walrus. Een vreselijk gaaf, psychedelisch werkje van de fab four.

Golden Earing - Back Home
Ik had (en heb nog steeds) een drumpassie en dat nummer had zo'n lekkere beat. Samen met Holy Holy Life zijn dat nog steeds mijn favoriete tracks van de Golden Earing, hoewel hun album Moontan (met Rader Love) met stip een van mijn beste albums is.

Deep Purple - Fireball
Mijn grote passie: Deep Purple. Ik heb echt alles van ze verzameld, hoewel de collectie nog steeds niet compleet is. Kan ook niet anders, ze maken nog steeds albums en er komen de laatste jaren steeds meer nieuwe zgn. collector items uit. Het is haast niet meer bij te benen, maar ik blijf het volgen en kopen..kopen..ik moet het hebben. Maar goed...Fireball was het 1e album waar deze gekte mee begon. Het openingsnummer is redelijk bekend en begint met een whoosh van een startende airco en dan een helse drumbeat van Ian Paice. Dat moet je gewoon een keer gehoord hebben.

Ten Years After - Going Home (live)
Hoewel ik maar 10 jaar was ten tijde van Woodstock heb ik nog wel een tik van dat festival overgehouden (wheeeet je weeeel ;-) Niet veel later kwam een live album uit van Ten Years After die op Woodstock wel enig opzien hebben gebaard. Dat album (Recorded Live) is naar mijn smaak samen met Deep Purple's "Made in Japan" nog steeds een voorbeeld hoe een live album hoort te zijn. Als je luistert naar I'm Going Home dan gaat (bij mij in ieder geval) je adreline omhoog, je hartslag verdubbeld en je strot gaat wijd open....en je wilt het uitschreeuwen. Maar goed...ik ben al jaren onder behandeling, het zal wel goed komen..ooit.

Led Zeppelin - Wholelottalove
Ze hebben veel mooiere nummers gemaakt dan deze opener van hun tweede album. Maar het is een monument voor alles wat Led Zeppelin is. Onlangs is er een dubbel live DVD uitgekomen en in Amerika stond die weer overal op de 1e plaats..weken achter elkaar. En dat was/is een dvd met oude opnamen uit de jaren 60 en 70. Ik bedoel....kwaliteit is zo tijdloos. Ik zet die dvd morgen maar weer op, jammer voor mijn buren en de huismuis...de versterker gaat weer spontaan op volume knoer.

Alquin - wheel chair groupie
Alquin is de band van mijn middelbare schooltijd. Een Nederlandse band die zeer muzikaal waren met gitaar, hammondorgel, dwarsfluit en sax. Ik heb een hoop concerten van ze gezien met als hoogtepunt de afsluiting van het Holland Festival in (was dat 1978?) in Carre. Dat concert is op LP/CD uitgebracht en bij WheelChair Groupie hoor je iemand heel hard schreeuwen. Dat was mijn buurman in Carre. En ik heef hem tot op de dag van vandaag gelijk.

Police - Roxanne
Ik kwam altijd in een vaste platenzaak en had ooit daar de draaitafels bevrijd van een irritante brom (faseprobleem in de netvoeding). Als dank kreeg ik toen de debuut lp van the Police. Ze waren toen nog niet doorgebroken maar dat liet uiteindelijk niet lang op zich wachten. Ik had overigens ook een nummer van Blondie of van Joe Jackson kunnen kiezen. De tijd van Punk en New Wave kwam eraan. Toch waren de jaren 80 voor mij jaren van muzikale armoe. Ik had zelf niet zoveel centen en de muzikale stromingen uit die jaren waren voor mij niet echt heel spannend.

Pearl Jam - Alive
Ik de begin jaren negentig kreeg ik volkomen onverwacht een hartinfarct. Toen ik uit het ziekenhuis was ontslagen en thuis kwam had ik niet veel te roepen. Ik was helemaal uitgeknepen, maar desondanks heel dankbaar dat ik weer thuis zat. Ik heb toen om alle begrijpelijke redenen het nummer Alive als lievelingsnummer gekregen. En dat draaide ik ook op vol vermogen. Ik had toen een appartement in een buitenwijk van Amsterdam en mijn bovenbuurman had ik nog nooit gezien of gehoord. Tot mijn bel aan de voordeur overging. De beste man vroeg of ik een hekel aan hem had want de muziek stond zo hard. hahahahaha Ik kom alleen maar lachen van oor tot oor. Hij zal wel gedacht hebben..die spoort niet helemaal. En weet je wat...mischien had hij nog gelijk ook ;-)

Hootie and the Blowfish - Trees
Mijn moeder heet Trees en dat heeft hier niets mee te maken ;-) Hootie is nooit doorgebroken in Nederland, ik Amerika waren ze een behoorlijk tijdje heel erg hot. Ik heb ze nog gezien in de Melkweg in Amsterdam en was halverwege de jaren negenig helemaal leip van deze R&B band.

Deep Purple - Sometimes I feel like screaming
In het jaar 2000 kreeg ik weer de nodige gezondheidsproblemen voor mijn kiezen. Daar heb ik nog steeds elke dag mee te leven. Als gevolg daarvan kreeg ik in 2001 een hoop "vrije tijd" om mij doorheen te slaan. Dat is mij overigens heel goed gelukt dankzij Ellen en de kinderen, maar ook door de muziek en een vriendelijke pinquin (linux). Door de gedwongen rust kreeg ik o.a. de ruimte om mijn verzameling van Deep Purple eens goed uit te breiden op cd (en dvd). Ik kreeg ook de tijd om hun nieuwste werk te beluisteren en daardoor extra te waarderen. Het nummer "Sometimes I feel like screaming" staat heel dicht bij mijn gevoelsleven. De tekst van dat nummer heeft geen relevantie maar de titel verwoord wel mijn gevoel uit die periode van mijn leven. Tegenwoordig hoef ik niet meer zoveel te schreeuwen...alles went, maar het blijft door die hele geschiedenis toch wel een van mijn lievelingsnummers.